Your Cart is Empty
Herbata oolong jest częściowo utleniona — gdzieś pomiędzy minimalną obróbką herbaty zielonej a pełną oksydacją herbaty czarnej. Ta pośrednia droga nadaje oolongowi najszerszy zakres smaków spośród wszystkich rodzajów herbat, od lekkich i kwiatowych po głębokie i prażone, w zależności od stopnia oksydacji i sposobu wykończenia liści.
Słowo "oolong" pochodzi od chińskiego wūlóng (烏龍), oznaczającego "ciemny smok". Pochodzi z prowincji Fujian i jest obecnie produkowane głównie w Chinach i na Tajwanie.
Produkcja oolonga jest najbardziej pracochłonna spośród wszystkich rodzajów herbat. Po zbiorach liście są więdnięte na słońcu, a następnie uszkadzane przez podrzucanie lub bębnowanie. To kontrolowane uszkodzenie rozpoczyna oksydację na krawędziach liści, podczas gdy środek pozostaje zielony.
Producent herbaty uważnie obserwuje liście — przez zapach, dotyk i wygląd — i zatrzymuje oksydację przy pomocy ciepła w dokładnie odpowiednim momencie. Lekki oolong może być utleniony w 15–20%. Ciemny, prażony oolong może osiągnąć 70–80%.
Po zatrzymaniu oksydacji liście są zwijane do ostatecznego kształtu. Niektóre oolongi są zwijane w ciasne kule (częste na Tajwanie). Inne są skręcane w długie, zakręcone paski (częste w Fujian). Wiele oolongów przechodzi potem końcowy etap prażenia, który dodaje głębi i złożoności.
Tie Guan Yin (Iron Goddess): Z Anxi w prowincji Fujian. Najsłynniejszy chiński oolong. Lekko utlenione wersje są kwiatowe i maślane. Bardziej tradycyjne wersje są prażone, o ciepłej, miodowej głębi. Oba style oferujemy w naszej kolekcji oolong.
Da Hong Pao (Big Red Robe): Z gór Wuyi w Fujian. Mocno prażony oolong o nutach mineralnych, węglowych i pestkowych owoców. Jedna z najbardziej cenionych herbat Chin.
Dong Ding: Tajwański oolong, średnio utleniony i lekko prażony. Gładki, kremowy, z nutami karmelu i prażonych zbóż.
Ali Shan: Wysokogórski tajwański oolong uprawiany powyżej 1000 metrów. Lekka oksydacja daje kwiatową, kremową filiżankę z długim, słodkim finiszem.
Oriental Beauty: Głęboko utleniany tajwański oolong o unikalnej metodzie produkcji. Liście są przed zbiorem nadgryzane przez małe skoczki liściowe, co wywołuje reakcję chemiczną nadającą herbacie charakterystyczny miodowo-owocowy smak.
Oolong dobrze znosi dwa bardzo różne sposoby parzenia.
Styl zachodni: Użyj 3 gramów liści na 200 ml wody. Parz w 85-95°C przez 2-4 minuty. Lżejsze oolongi lepiej przy niższej temperaturze; palone oolongi znoszą gorętszą wodę. Dobre do jednej dużej filiżanki lub czajnika.
Styl gongfu: Użyj 5-7 gramów liści w małym naczyniu — a gaiwan lub małym czajniczku o pojemności 100-150 ml. Parz w 90-95°C bardzo krótko: 15-30 sekund przy pierwszym zaparzaniu, dodając 5-10 sekund przy każdej kolejnej rundzie. Dobry oolong da 5-8 par w ten sposób, każda inna.
Parzenie gongfu wymaga cierpliwości. Pierwsze zalanie otwiera liście. Drugie i trzecie są zwykle najbardziej złożone. Późniejsze parzenia stają się słodsze i lżejsze, gdy liść oddaje ostatnie warstwy smaku.
Definiującą cechą oolonga jest złożoność. Jedna herbata oolong może w kolejnych parzeniach przechodzić od kwiatowych nut, przez kremowe, aż po mineralne. To czyni ją szczególnie interesującą dla osób, które piją już herbatę zieloną lub czarną i szukają czegoś o większej głębi.
Zawartość kofeiny mieści się między zieloną a czarną herbatą — około 30-50 mg na filiżankę — choć zależy to od stopnia oksydacji i metody parzenia. Lżejsze oolongi mają tendencję do niższych wartości; ciemniejsze do wyższych.
Jeśli nie próbowałeś wcześniej oolonga, Tie Guan Yin to pewny punkt startowy. Jest przystępny, dobrze się ponownie zaparza i pokazuje, co częściowa oksydacja robi z liściem herbaty. Stamtąd poznawanie tajwańskich oolongów otwiera zupełnie inny zestaw smaków ukształtowanych przez wysokość, terroir i rzemiosło.
Comments will be approved before showing up.